Kikabo in De Trouw


Op 12 november 2005, stonden wij met een artikel in Dagblad "De Trouw". Hieronder zie je het redactionele stuk.


Speelgoedparty: Snuffelen aan de babypop. ,,Hij heeft een naveltje en een piemeltje en ruikt zoet''
door Bert van Panhuis 

Zo’n vijftien vrouwen heeft Jacqueline Jansen uitgenodigd om naar haar Aalsmeerse woning te komen. Een paar familieleden, wat vriendinnen, een buurvrouw, een paar uit de buurt en een handvol uit haar kerk. Gespannen ziet ze de klok naar acht uur tikken: hoeveel zullen er uiteindelijk komen opdagen voor haar eerste speelgoedparty? 

In navolging van de thuispresentatie van Tupperware-producten begint ook het thuispartijtje voor kinderspeelgoed steeds meer in trek te komen. Veelal bijgestaan door een aantal consulentes, roeren steeds meer organisatoren zich. Vrouwen doorgaans, de party’s zijn nog altijd hún terrein. Net als die van Tupperware. Een van die pioniers is Elly Godijn-Wassenaar van Speelgoed Kikabo, een verbastering van Kiekeboe. Ze begon in januari vorig jaar met een webshop en heeft intussen dertien consulentes in Nederland en Vlaanderen. Het is in meerdere opzichten een ’familiebedrijf’. ,,Onze kinderen zijn de graadmeter wat het assortiment betreft en worden zoveel mogelijk betrokken bij het bedrijf”, zegt Elly Godijn. Jongste zoon Troy vormt als Kikabo Baby op de website het gezicht. 

Het bedrijf is deze avond in Aalsmeer dubbel vertegenwoordigd. Consulente Linda de Kuyper zal de presentatie doen. Ook zij is wat zenuwachtig; het is pas voor de tweede maal dat zij het speelgoed mag aanprijzen en van informatie voorzien. Elly Godijn is er niet alleen om toe te zien op het goede verloop. Zij kent de gastvrouw; afgelopen zomer hebben beide gezinnen tegenover elkaar vakantie gehouden in Zeeland. 
De nervositeit van Jacqueline is onnodig. De een na de andere druppelen de vriendinnen binnen: Ellen, Bianca, Merel, nog een Ellen, Serena, Barbara met haar babyzoontje Aron, die in een beschermend dekentje is gewikkeld, Tamara, Vanessa. En de moeder van Jacqueline, die er al als eerste is. 

De verslaggever en de fotograaf zijn de enige mannen in het gezelschap. Elly Godijn: ,,We hebben er één keer een man bij gehad.” Jacqueline’s man Robert-Jan is al voor de invasie vertrokken en zal zich voor tien uur niet meer vertonen. En de kinderen zijn uit logeren gebracht, ,,anders komen ze toch telkens naar beneden”. 
Linda heeft inmiddels een paar flinke tassen uitgepakt en de inhoud op de eettafel uitgestald. Terwijl de vriendinnen zich te goed doen aan koffie en thee, muffins en bokkepootjes, legt ze, voor de catalogi worden rondgedeeld, de spelregels uit van deze avond. Gastvrouw Jacqueline krijgt als dank voor het beschikbaar stellen van haar huis cadeaupunten, in dit geval vijf stuks. Vanaf een party-omzet van 135 euro komen daar extra punten bij. Om de deelnemers alvast in de stemming te brengen heeft Linda voor iedereen een presentje. Een puntenslijper bijvoorbeeld of een pakje stoepkrijt. 

Toegelicht door Linda begint het eerste speelgoed, dat voor de allerkleinsten, de rijen door te gaan. ,,Dit is de Huggy Toy-helikopter.” Ze houdt een paarsblauw knuffeltje op. ,,Hij is van natuurlijk rubber en hij is met zacht vilt bekleed.” Het helikoptertje wordt aan alle kanten bekeken en bevoeld en hier en daar knijpt er iemand even in of hij echt soepel is. 

De muziekmobiel voor in de wieg of of de box is op afstand te bedienen en geeft deuntjes in de genres klassiek, jazz en latin. Maar Ellen, die er kennelijk ervaringen mee heeft, heeft een andere wens: ,,Kan hij ook draaien zonder muziek te maken. Want je kunt er horendol van worden. Een mobiel zonder muziek, dat is een gat in de markt!” 

Geluidjes komen er ook uit de Octotune, een octopus met blauwe armpjes, waarop gele sterretjes zijn aangebracht. Op de kop zijn een paar grote ogen aangebracht. De octoknuffel verspreidt een zoetige geur, duidelijk vanille. Linda: ,,Mijn hele auto ruikt ernaar.” Vanessa zegt de logica achter dat speciale geurtje te kennen. ,,Het gaat agressie tegen. In Parijs spuiten ze een beetje vanille in de metrotreinen om agressief gedrag te voorkomen.” Ja, roept de gastvrouw, je merkt het wel, Vanessa is afgestudeerd maatschappelijk werkster. 

Deze categorie speelgoed gaat uit van de kinderontwikkeling volgens het systeem van de Franse arts Fernand Lamaze: in de eerste drie maanden ontwikkelt de baby de zintuigen, daarna experimenteert het kind. Vervolgens breekt de fase van het bewegen en doen aan (het spelen met de octopus) en de laatste fase is die van het spelen en groeien. Maar Lamaze staat niet ter discussie – wel of octopussy ook in de wasmachine kan. 

De verzamelde vrouwen zijn, zo blijkt een korte steekproef, samen goed voor 28 kindertjes in de speelgoedleeftijd. En dus is de belangstelling groot voor de babypop die van de tafel wordt gehaald. ,,Ze zijn er in jongetjes en meisjes, in wit, in zwart, in Aziatisch en Mexicaans. Ze hebben plooitjes in hun huid en een naveltje. En ze ruiken zoet”, licht Linda toe. 

Jacqueline bestudeert hem aandachtig. ,,Hij heeft wel een beetje Gremlin-oogjes.” Waar Linda de anatomische kenmerken van de pop zorgvuldig vermeed, stelt de gastvrouw, na in de luier te hebben gekeken, verrukt vast: ,,En wat ik zo leuk vind, hij heeft ook een piemeltje!” 

De wandhaken dan, met schroefjes te bevestigen. Ze zijn volgens Elly Godijn erg gewild. Ieder kind wil er wel een. ,,Je kunt er jasjes en badjasjes aan ophangen.” Bijtjes, schaapjes, koetjes en lieveheersbeestjes, de hele kinderboerderij is op de haakjes vertegenwoordigt. ,,Heb je ook kikkers?”, vraagt Vanessa. ,,Mijn zoontje is daar zo gek op. Hij heeft een hele grote kikker van Max Velthuijs.” Helaas, geen kikkers in het assortiment. 

Duurzaam en milieuvriendelijk zijn de criteria die Elly Godijn probeert te hanteren bij het inkopen van het speelgoed voor Kikabo. Daaronder valt ook het playmaïs: honderd procent natuurlijk en biologische afbreekbaar. Playmaïs is gemaakt van water, maïs en levensmiddelenkleurstof. Het ruikt ook echt naar maïs. Elly Godijn: ,,Playmaïs wordt heel veel gebruikt op de kinderafdelingen van ziekenhuizen.” 

Het laatste speeltje is een twijfelgeval. Je moet er minstens acht jaar voor zijn en ook onder volwassenen is het populair aan het worden nu het als trend uit Japan is overgewaaid: de swwp skates. Het is een combinatie van skates en skateboard. Je bevestigt de wieltjes met de neonverlichting onder je sportschoen. Even proberen het goede evenwicht te vinden en je wilt er niet meer vanaf. 
,,Wel heel blits, maar ik weet niet of ik ermee uit de voeten kan”, stelt Jacqueline vast. Ze probeert ze en knettert bijna op de salontafel. ,,Tamara, die is heel sportief”, roept de groep in koor. ,,Voor naar de supermarkt, meid!” Tamara probeert ze uit en glibbert er eerst wat mee door de kamer. ,,Is dit ook voor volwassenen?”, vraagt ze. Ja, bevestigt Elly Godijn, voor trendy volwassenen. ,,Dan houd ik ze voor mezelf”, roept Tamara. Om vervolgens bijna onderuit te gaan. 

De party loopt op een einde, het is tegen tienen. Staand aan tafel wordt nog wat speelgoed bekeken dat niet is rondgegaan. Hier en daar wordt een bestellijst ingevuld. ,,De party- omzet was bijna € 200”, meldt Elly Godijn enkele dagen later. ,,Het was voor mij heel erg leuk om te zien hoe een consulente van ons een speelgoedparty organiseert. Een hele leuke ervaring.” En het cadeau voor Jacqueline? Een groot pak playmaïs. 


Bron: De Trouw - 12 november 2005